HEBT U DAT NOU OOK …?

HEBT U DAT NOU OOK …?

Kneuterige gezelligheid Recent ging ik met mijn vrouw voor een korte vakantie naar Portugal. Omdat we opzagen tegen het drukke Schiphol en de reis er naar toe, besloten we om via Rotterdam te gaan. De rit naar het vliegveld duurde ongeveer 5 minuten. Bij aankomst op Rotterdam- Den Haag Airport (hoe verzin je zo’n naam?) besloot de dame van het informatiepunt ons naar de balie te brengen, want er was toch niemand. Ze bracht ons bij de betreffende balie en zei dat die nog gesloten was. “Nee hoor”, zei de dame achter de balie, “Ik ben al open”. Ze hielp ons aan een geprinte instapkaart, verloste ons van de koffers en stuurde ons naar de koffie in de vertrekhal. Via de beveiliging kwamen we in de vertrekhal zelf, waar het akelig rustig was. Na de koffie en wat leeswerk, kwam de melding dat het vliegtuig vertraging had. Geleidelijk werd het drukker en bleken er die middag 4 vliegtuigen te vertrekken. De vertraging liep voor ons op tot 1 uur, maar toen konden we toch vertrekken. Via een controle, waar werd verteld of je vóór of achter in moest stappen, liepen we tussen afzetlinten door de regen en wind naar een van de twee trappen. Bij de terugreis uit Faro waaide het behoorlijk hard. We waren er zelfs 20 minuten voor de officiële aankomsttijd. Opnieuw moesten we tussen afzetlinten naar de aankomsthal lopen waar de koffers zouden aankomen. Dat bleek een ramp. Het lopende bandje was slechts aan één kant benaderbaar en de ruimte was niet berekend op het aantal mensen (ca 180). Via een gezamenlijke smalle gang voor dames en heren was een toegangsdeur naar de baby- en damesruimte en verderop 2 toiletten voor de heren, zodat er in de gang 2 files ontstonden. De koffers op het bandje kon je (als je geluk had) van korte afstand zien aankomen, omdat de wachtenden opeengepakt

HEBT U DAT NOU OOK …?

Zomer Bij het woord alleen al schieten de herinneringen door mijn hoofd. Het was ook in mijn jeugd wel eens huilen met de pet op wat het weer betreft, maar als kind merkte je dat haast niet. Je speelde buiten tot het donker werd en als het regende, schuilden we samen onder een luifel of afdak en bedachten kattenkwaad. Toen we ouder werden, trokken we er op warme dagen op uit om ergens in een sloot te leren zwemmen. Nu kan ik intens genieten van het zitten in de zon, (met petje omdat de isolatie ontbreekt) of achter het glas om naar de arme sloebers te kijken die zich op de fiets door de regen naar hun werk haasten. Ja, er zijn ook ouders die hun kind per auto naar school brengen, maar dat lijkt mij toch niet zo’n goed idee. Al wat ouder, fietsten we van Delft naar Ouddorp, waarbij je na de oversteek van het Haringvliet nog een heel eind moest, want die pont stak niet recht over. Mijn vader had via via een stalen keet gekocht, met een dak van golfplaten, waarin we dan wel zes weken verbleven. Vrijwel elke dag op het strand, vaak in zwembroek maar soms ook in regenkleding, want je moest naar buiten, het was vakantie. Nog weer ouder leerde ik daar een meisje kennen, die niets ophad met die “overlanders”, maar een aantal jaren later toch met me trouwde. Daar zit ik nu nog mee in de zon. Waar ik me overigens erg aan stoor, zijn die mensen die in koudere perioden in het voorjaar vol trots melden dat er volgende week woensdag kans is op een (eerste) zomerse dag. Optimisten zoals ik plannen dan een dag genieten. Die zomerse dag komt vaak niet op woensdag, of niet in het westen of helemaal niet, door een onverwachte storing. Dat is pas balen!

MO

Toernooi 6 april 2013

balspel

Volleybal-Toernooi De Meerbloem Zoetermeer, 6 april 2013

Om 11.00 precies stapten 8 liefhebbers in de twee ruime middenklassers voor het toernooi van de Meerbloem. Al bij het verlaten van de poort werd de raad van Eva direct in de wind geslagen en de avontuurlijke route genomen: langs Pijnakker met veel rotondes en een pittig stukje Rokkeveen. We waren ruim op tijd, kon ook niet anders met die snelheid.

Rustig omkleden en met wat ruilen om de maten optimaal te krijgen zaten de door mevrouw Bosboom fris gewassen tenues weer perfect. De prijs voor het best geklede team hadden we al binnen. Hoewel Wim het Haga veilig was uitgekomen mocht hij toch niet spelen, hij verzorgde de coaching en public relations. Of het kwam doordat we met een verjongde selectie aantraden of dat het voorjaar er aankwam, we voelden dat het een goede middag zou worden.

In de hal drie spelvelden, op het oog leken ze net iets breder dan het onze, of was dat de spanning? De 12 teams waren verdeeld in 2 poules van 6 waardoor of de ene poule speelde of de andere. Na 5 wedstrijden zou de stand per poule opgemaakt worden. Daaruit vloeiden voor iedereen kruisfinales voort en daaruit tot slot de laatste wedstrijdreeks om de uiteindelijke rangorde, dus ook de winnaar te bepalen. Per wedstrijd 15 minuten en dus nooit twee direct na elkaar. Een prima opzet. Maar natuurlijk eerst de warming-up op muziek.

De eerste tegenstander was HTG Leiden eo. Het liep gelijk prima. Hadden snel een voorsprong en wonnen met 30-24. Rob had bij de opslag moeite met de maten van het veld, maar de anderen serveerden sterk. Het samenspel liep goed en we maakten allerlei  soorten punten: van goede opslag tot slim geplaatste bal en af en toe een masselreflex. Ook verdedigend waren we sterk, met aan de basis de goede techniek van René en Patrick. Daarna troffen we Rijnmond 2. Het liep weer goed maar onze voorsprong was steeds niet zo heel groot en tegen het einde haalden ze ons in: 18-21 voor hun. We waren teleurgesteld dat het goede (samen)spel niet beloond werd en we tegen het eind toch wat wegzakten. Het was niet nodig geweest, dus het zou niet weer… maar we moesten ook erkennen dat zij goede volleyballers zijn die regelmatig een toernooi winnen. De derde partij was tegen RIS, een onbekende. En weer startten we prima, met verschillende sterke opslagseries, sterk verdedigen, ballen in drieën en goed afgemaakt. Kees pakte een opslag in een ongelofelijke duik waardoor de anderen geen fout meer dùrfden maken: 20-30 voor ons. Vervolgens stond Hartenjagers Zaanstreek voor onze neus. Kenden we als verliezend finalist van hun eigen toernooi dus een sterke tegenstander. Maar wij zaten in een flow (en hadden naast Wim ook Gerrit, Wim 2 en Nico als supporter.) Ondanks ons goede spel keken we toch vaak tegen een achterstand aan. Van sommige harde klappen hadden we echt niet terug en we hadden er ook best graag een of twee van die lange lummels bij willen hebben. Maar door stug geconcentreerd te blijven, onze techniek èn reflexen te benutten slopen we tegen het eind dichterbij. Ik zag kippenvel op hun armen maar we kwamen 1 punt te kort: 23-24. Hadden we een minuut extra gehad, hadden we ze in de pan gehakt dat zei onze trots en onze teleurstelling. De laatste poulewedstrijd was tegen Hart Nodig een onbekende. Onze sterke startopstelling betaalde zich direct uit: sterk serveren van René, Piet en Patrick, terwijl Kees, met de punt naar voren achter de aanval spelend een hele serie klappen van de tegenstander onschadelijk maakte, die vervolgens door de anderen, ieder op hun manier, natuurlijk in drieën, over het net gewerkt werden. Het gevolg: we liepen 8 punten uit en toen we wat dreigden in te zakken was de scheids zo verstandig om het einde te fluiten. 26-23 voor ons. Het gevoel dat we niet zomaar een team verslagen hadden bleek later, we hadden een finalist verslagen.

De voorronde zat er op en de eersten begonnen te vragen: komt er nog een wedstrijd??

En inderdaad. We werden (op doelsaldo) derde in de poule. De kruisfinale ging tegen Rijnmond 1. Familie van Rijnmond 2, die we al kenden, echte volleyers.

Het werd een mooie spannende strijd. De eerste fase was voor ons, met sterk spel door allemaal. Ron bleef als altijd de maten van het achterveld verkennen, Gerard de hoogte van het net. We scoorden 5 smashes en liepen 8 punten uit. Maar ook zij speelden sterk, smashten makkelijker dan wij en ze liepen langzaam in. De laatste 6 punten stonden we om beurten voor. Coach Wim had het niet meer. In het eindsignaal viel het winnende punt, voor hun: 23-24. Daardoor speelden wij de laatste om de 7de  plek (en niet om de 5de). De vraag “We zijn nu toch wel klaar??“ moest dus met nee worden beantwoord”. Weer was Rijnmond 2 de tegenstander, een oude bekende. Toen we in onze sterke basisopstelling klaar stonden en ik door het net omhoog keek schoten gelijk “Gullivers Reizen” door mijn hoofd. Netjes gezegd: hun midvoor was behoorlijk groot. Maar wij bleken een goed team. Rob begon met drie rake smashes, mogelijk gemaakt door een mooie opbouw vanuit de sterke verdediging. De tegenstander weerde zich ook goed, maar toen ook René en Patrick smashes plaatsten was er geen houden aan. De overmaat aan lengte van Rijnmond 2 werd door slim aanvallen en goed serveren (weer een serie van 5 door Piet en Ron), geneutraliseerd en na een spannend begin liepen we steeds verder weg. Revanche voor ons met 31-16. Er was enig ongeloof bij het horen dat we nu echt naar huis mochten, maar het zat er op.

In de finale werd Hart Nodig verslagen door Hartenjagers Zaanstreek met 29-19, maar wij gingen aan de cola met bitterballen.

Er heerst tevredenheid over ons spel, fanatiek maar voor de lol. Het leverde spannende wedstrijden op waarbij we het niet van onze lengte maar van de onverzettelijkheid moesten hebben. Het resultaat mocht er zijn. Het grootste compliment kwam uit de mond van non-playing captain Wim: Het was zo spannend dat hij zich geen moment verveeld had, (hij vergat soms zelfs te fotograferen). De avontuurlijke rotonde race als  terugtocht kwam daar als toetje nog bovenop.

 

Team: Gerard, Kees, Patrick, Piet, René, Ron, Rob,

Coach&kleding Wim,

6 april 2013 Verslag: Rob

 

Volleybal-Toernooi Hartenjagers Zaanstad 18 oktober 2014 Oostzaan

Volleybal-Toernooi Hartenjagers Zaanstad 18 oktober 2014 Oostzaan

 toernooi2Het was alweer anderhalf jaar geleden dat Harttrimclub Delft eo zich met anderen gemeten had. Reden om de uit Zaanstad toegeworpen handschoen op te pakken. Na wat puzzelen lukte het coach Wim een enthousiast, vrijwel nieuw team bijeen te brengen.  Zaterdagmorgen, even na negen, stapten die acht in twee Suv’s, richting noorden. Eva, de sprekende pop in de Mitsubishi wilde, ook nadat ze door Ronald opnieuw op het goede spoor gezet was, halsstarrig liever naar Rotterdam, waarschijnlijk naar Baarle Hertog. Gelukkig is Wim thuis op de Europese wegen waardoor we toch gelijk voor de sporthal stonden.

Eerste wedstrijd bleek om 11.00 uur, een snelle koffie voor het omkleden leek ons verstandiger dan het rekken en strekken op muziek. De tenues waren weer met zorg gewassen (mevr. Borsboom dank) en werden door Wim op de goede lengte, breedte en omvang uitgedeeld. Omkleden en in het gelid voor de teamfoto.

In de zaal 4 velden en 15 teams verdeeld over 3 poules, A,B en C. In de eerste ronde dus 4 tegenstanders, steeds in 18 minuten te overwinnen.  Na die wedstrijden een herschikking op basis van de stand (rangorde), waarbij de teams bij elkaar gezet zouden worden die in de poules op dezelfde pek stonden. Dus de 1ste van A, en B en C in een nieuwe poule en zo verder. In die 5 poules voor ieder 2 wedstrijden waarna met de daaruit opgemaakte stand de algemene einduitslag  bepaald werd.

toernooi1

De eerste tegenstander was Hart Vooruit Vleuten. Dat viel niet tegen. Ron startte met  5 snoeiharde serves. Aan het net lieten Ton vd V met twee goed naar de grond gezwiepte ballen en Ton K door twee slimme schuin opzij getikte ballen zien wat de bedoeling was. Het leek of we al direct helemaal aan elkaar gewend waren: winst met 41-18.

Toen stond Meerbloem Zoetermeer voor onze neus. Dat viel een beetje tegen. De harde opslag die zij bijna allemaal beheersten speelde ons parten, vooral Rob v D kreeg het flink voor de kiezen. Veel punten maakten we door onverwachte reflexen. En als we in drieën speelden, was het of niet geraffineerd genoeg of hun achterveld was alert: 33-17. (Geen schande, zij zouden later tweede van het toernooi worden.)

Het was tijd voor Hart Nodig Apeldoorn. In de pauze werd de opstelling bijgesteld. Techniek, overzicht en beweeglijkheid werden slimmer gemixt en het liep gelijk goed. Het achterveld met Ton K en Ron ving de ballen mooi op, Rob B kon Ronald twee keer achterelkaar in stelling brengen en die knalde de bal tegen de grond. Punten in drieën, zoals we zo graag willen. Veel mooie lange rally’s, spannend en enerverend, …maar tegen het einde bleek dat zij nipt wonnen.

De volgende was tegen Oud Capri Rotterdam. En weer startten we goed. Zowel punten in drieën met Ton K aan de basis, maar ook punten door vechtvolley, doorzetten met reflexen die ook de tegenstander verrasten. Henri leek op springveren te staan bij een bal die hij eerst blokte, vervolgens zelf in het spel hielt, de direct volgende setup smashte, en de teruggespeelde bal effectief blokte. Kortom we speelden een prima partij en scoorden goed. Jammer genoeg gaven we de wedstrijd tegen het einde toch uit handen.

We hadden lol in ons sterke spel, maar ook het idee dat we de laatste twee onnodig hadden verloren. Dit omdat we lang in de rally’s meegingen, al was het maar omdat we ook op navelhoogte aangespeelde ballen vaak goed over het net kregen.

Terwijl we buiten tevreden in het zonnetje zaten rekende de jury alles door. We bleken nr. 4 in onze poule. Alle 5 geplaatsten hadden we al achter ons gelaten! Nog twee wedstrijden te gaan tegen de andere nummers 4.

Eerst tegen Hartslagen Alkmaar. Coach Wim haalde nog eens alles uit de kast om ons aan te moedigen. Hij had gezien dat we soms perplex stonden en gaf aan vooral “de bal te volgen”. Het werkte. We hadden het betere van het spel, stonden steeds voor en ondanks (weer) een mindere finish was deze voor ons: 30-28.

Ook de laatste tegen OBHR Gendt liep het goed. Het ging gelijk op, mooie ballen in drieën, waarbij we, steeds de gaten in hun achterveld bleven zoeken. Maar ook punten op inzet, misperen die in een reflex toch over het net geketst werden, en dan stonden ze aan de andere kant ineens aan de grond genageld. Wat ze aan de andere kant van het net jammer genoeg wel hadden was een paar mensen die iets beter, vooral harder, serveerden. Of was het de vermoeidheid? Bij iedereen begonnen onverwachte reddingen dito missers af te wisselen. Twee jaar eerder hadden we hun verslagen maar dit keer haalden ze ons tegen het einde in. Weer hadden we het gevoel dat we onnodig punten hadden laten liggen. We bleken tweede in onze poule.

Aan het plezier deed het niets af. Uiteindelijk waren we zeer tevreden en de bitterballen waren dik verdiend. We hadden er een flinke middag sporten op zitten en ons met spirit en spelplezier dapper geweerd tegen teams met, eerlijk is eerlijk, altijd wel van iets meer: kracht, ervaring, techniek, lengte…
toernooi4Spelers: Ron Valkenburg, Ton Knipping, Ronald Westdorp, Ton vd Velden, Henri v Oort, Rob v Dongen, Rob Boekraad,

Coach en foto: Wim Borsboom

Oostzaan, 18 oktober 2014, Verslag Rob Boekraad