Aad Vermeulen, groep 5

‘Op 8 augustus j.l. ontving ik een email van onze secretaris dat hij nog geen stukje had ontvangen voor het clubblad’, zo begint Bert Melkert (groep 4) zijn relaas. ‘Het gaat dan over de rubriek “Geef de pen door”. Ik had in het vorige stukje de pen doorgegeven aan groep 5’. Maar op de laatste dag dat kopij mocht worden ingeleverd, reageerde Aad Vermeulen. Hij bijt het spits af van een nieuwe serie die is ontstaan uit het initiatief van Bert om steeds iemand van een volgende groep de kans te geven iets te schrijven. Hulde voor Bert! Zal ik dan de pen maar opnemen, voordat iemand anders van groep 5 het doet? Ik zal me eerst even voorstellen: Aad Vermeulen, woonachtig in Schipluiden en sinds februari 2015 lid van de Harttrimclub. Ik ben, zoals iedereen, begonnen in groep 1. Dit was niet helemaal wat ik er van had verwacht. Toen kwam Sanne met de vraag of ik naar groep 5 wilde, ‘Een erg gezellige groep waar ik prima in zou passen’, zei ze. En gelijk had ze! Een groep met verschillende leeftijden waar ik in de middenmoot zit qua leeftijd van 64 jaar. Enkele keren per jaar wordt er een etentje georganiseerd voor diegenen die mee willen gaan. Als je tijdens zo’n etentje om je heen kijkt, blijkt dat iedereen aan de tafel hartpatiënt is en zo zijn eigen verhaal heeft bij wat hij heeft meegemaakt, de een erger als de ander. Ikzelf ben twee keer door het oog van de naald gekropen, eenmaal een hartinfarct in 2012 (ik was net 4 dagen opa). Ik onderging daarna een hartoperatie waarbij vier omleidingen zijn aangebracht. Twee jaar later was ik in Leerdam aan het werk en werd vier dagen later wakker in een ziekenhuis in Nieuwegein op de IC. Blijkt dat ik een hartstilstand had gehad tijdens het maaien van de vaste planten. Een bewoonster – die in de zorg zit – had het zien gebeuren en schoot te hulp door hartmassage toe te passen, terwijl mijn schoonzoon mij heeft beademd. Onder politiebegeleiding ben ik daarna naar Nieuwegein gebracht en ben daar voor vier dagen in coma gehouden bij een verlaagde lichaamstemperatuur van zo’n 33 graden. Voor mijn gezin en broers en zussen was dit een niet zo’n leuke tijd, om hun vader en broer zo te zien liggen.
HARTTRIMCLUB DELFT 19
In Nieuwegein heb ik een ICD geïmplanteerd gekregen, welke in januari een keer heeft ingegrepen. Je schrikt je rot als je midden in de nacht los komt van je bed door de schok, maar hij werkt! Op dit moment gaat het weer lekker met mij. Ik heb best wel baat bij de Harttrimclub en kijk er elke week naar uit. Eerst de uitgebreide warming-up en daarna het volleybal!! Met dit laatste had ik eerst wel wat moeite maar het gaat steeds beter geloof ik. In het dagelijkse leven ben ik hovenier, ZZP-er zogezegd, samen met mijn schoonzoon en een ZZPer uit Naaldwijk. We pakken – buiten de gevel van een huis -alles aan wat er gedaan moet worden. Verder hebben we de begraafplaats in Rijswijk en enkele privé tuinen in onderhoud. Stiekem kijk ik er wel naar uit om met pensioen te gaan. Ik werk al sinds mijn 15e, heb mijn diploma’s in de avonduren gehaald en vindt het nu ondertussen wel welletjes. Mijn hobby’ zijn mijn 2 kleinkinderen Mila en Saar en mijn motor. Als het even kan ga ik er op uit met een andere motorman uit Naaldwijk, maar daarover wellicht een volgende keer! Groet, Aad Vermeulen, groep 5

BBQ 2016

Hier de foto’s van de BBQ 2016

 

 

Sponsorloop 24 april 2016

Onlangs heeft het bestuur contact gehad met DIJC Bertus te Delft. Deze vereniging is van oorsprong een ijsclub, maar omdat er vaak gebrek aan ijs is hebben zij ook een hardloopsectie opgericht. DIJC Bertus kwam met het idee om een loopevenement te plannen, waarbij lopers een klein bedrag als inschrijfgeld betalen en sponsoren worden gezocht om bij te dragen. De uiteindelijke opbrengst van deze ‘goede doelen loop’ zou dan ten gunste van onze Harttrimclub komen. Na met elkaar te hebben gesproken en ideeën te hebben uitgewisseld heeft uw bestuur besloten met DIJC Bertus in zee te gaan. Wellicht kunnen we op deze manier eenmalig (een deel van) de weggevallen gemeentesubsidie goedmaken. Om van het evenement een succes te maken moeten zoveel mogelijk lopers meedoen.

Wat helpt tegen een winter- of seizoensdepressie?

Veel mensen hebben last van een dipje tegen het einde van de winter. Sommigen hebben er zoveel last van dat ze moeite hebben om nog normaal te functioneren. Dit kan wijzen op een winter- of seizoensgebonden depressie. • Ga op tijd slapen en probeer op tijd op te staan. – Geef niet toe aan de neiging om veel of lang te slapen; – Ga elke dag buiten, ook als het slecht weer of bewolkt is; – Laat zoveel mogelijk daglicht binnen in uw huis of kantoor; – Werk zo dicht mogelijk bij het raam. • Naar de zon. Een winterbreak op een zonnige plek zal de symptomen verminderen of doen verdwijnen, maar na thuiskomst keren ze terug. Het zonlicht wordt niet opgeslagen en meegenomen. • Zonnebank Een zonnebank heeft geen enkel effect. Het licht van de zonnebank bevat UV-straling die niet alleen voor uw huid maar ook voor uw ogen schadelijk is. U mag zeker niet in de lamp kijken, maar moet de ogen juist extra beschermen met het zonnebrilletje. • Antidepressiva Bij sommige mensen kan een winterdepressie zo ernstig zijn dat geneesmiddelen (antidepressiva) nodig zijn

HARTENKREETJES

‘Goed drinken en paracetamol innemen’, is een vaak gehoord advies bij een griepje. Deze raad blijkt echter niet zo effectief te zijn als we dachten. Althans, wat de paracetamol betreft. Onderzoekers van Nieuw-Zeeland hebben aangetoond dat paracetamol bij griep geen enkele invloed heeft op de symptomen, de duur en de lichaamstemperatuur. Zo’n tachtig proefpersonen met griep werden in twee groepen verdeeld, waarvan de ene groep een placebo toegediend kreeg en de andere paracetamol. Er werd geen enkel verschil vastgesteld. Bron: Telegraaf Betere preventie hartinfarct en beroerte bij ouderen met hart- en vaatziekten Ouderen met hart- en vaatziekten worden niet altijd optimaal behandeld, stelt huisarts Petra van Peet in haar proefschrift. Huisartsen zouden deze patiëntengroep goed in beeld moeten hebben en jaarlijks uitnodigen om de behandeling te evalueren. “Slechts de helft van de 75-plussers die ooit last hebben gehad van een harten vaatziekte, krijgt zowel een antistollingsmiddel als een cholesterolverlager. Terwijl zij volgens de behandelrichtlijnen allemaal in aanmerking komen voor deze combinatiebehandeling”, aldus Van Peet. Ze ging daarom in 10 gesprek met huisartsen om uit te zoeken waarom ouderen met hart- en vaatziekten in de voorgeschiedenis niet altijd de juiste behandeling krijgen. “Deze groep 75-plussers blijkt heel divers. En juist bij oudere patiënten, met vaak meerdere andere ziektes en medicijnen, moeten huisarts en patiënt een complexe afweging maken van onder meer kwaliteit van leven, bijwerkingen en levensverwachting.” Huisartsen willen graag beter kunnen inschatten hoeveel risico hun patiënt loopt. “Dat is bij ouderen lastiger dan bij jongere mensen omdat de traditionele risicofactoren, zoals een hoge bloeddruk, op hoge leeftijd een minder belangrijke rol spelen”, aldus Van Peet. Zij ging daarom op zoek naar factoren die juist bij ouderen een voorspellende waarde hebben. De promovenda ontdekte dat een grotere hoeveelheid van het eiwit NT-proBNP in het bloed bij ouderen samengaat met een grotere kans op een hartaanval of een beroerte. Een lage hoeveelheid van deze lichaamsstof wijst juist op een kleinere kans op dergelijke aandoeningen. Het eiwit wordt door hartspiercellen aangemaakt als zij het moeilijk hebben, bijvoorbeeld bij een verhoogde druk op het hart of rek van de hartspier. “We kijken al naar dit eiwit bij de diagnostiek van hartfalen, maar nu blijkt het bij ouderen ook een goede voorspeller van de kans op een nieuw hartinfarct of beroerte. Omdat er soms twijfel is over starten, voortzetten of stoppen van een preventieve behandeling, kan dit eiwit een rol spelen in het gesprek met de patiënt over de behandeling.” Bron: LUMC

Leden Mutaties

1e Kwartaal 2016

Nieuwe leden :
Dhr. R. van den Blink
Dhr. C.K. Buis
Dhr. R. Heijkoop
Mevr. L. van Iperen
Mevr. M.A. Kok
Dhr. L.L.L. Rutten
Mevr. G.A. Schrier
Dhr. L.M. Zwinkels

Bedankt als lid  :

Dhr. G.J. Bos
Dhr. A.T. Bosch
Dhr. J.P.A. de Kok
Mevr. A.C.M. Vijverberg – Barendse

38e Algemene Ledenvergadering 21 maart 2016

Met 56 Leden.
Vergadering is vlot verlopen na de pauze een Presentatie door cardioloog Jan Constandse.

VAN DE REDACTIE

Mensen die vrijwilligerswerk doen, worden niet met geld maar
vaak wel met voldoening beloond. Denk nou niet dat aan
vrijwilligerswerk alleen maar leuke kanten zitten.
Neen, net als in het leven worden ook hier
de leuke momenten afgewisseld door minder
leuke. Maar alleen al van de gedachte dat je
iets doet waaraan anderen plezier beleven, wordt je al blij van binnen. De
praktijk is jammer genoeg dat het aantal mensen dat vrijwilligerswerk doet
de laatste jaren afneemt. En dat is erg jammer zou je kunnen zeggen, want al
die mensen die dit niet doen missen dat heerlijke gevoel van voldoening. De
bestuursleden van de Harttrimclub zijn ook vrijwilligers. Ook deze mensen
halen voldoening uit hun activiteiten en zorgen ervoor dat u iedere donderdag
kunt sporten, op dinsdag en woensdag kunt fitnessen en dit blad
kunt lezen. Leuke bijvangst is dat de bestuursleden (en hun partners) een
aardig vriendenclubje vormen. Waarom vertel ik dat allemaal? Denkt u
dat ik zelfs onder het schrijven van dit redactieartikel met een brede grijns
om mijn mond achter mijn pc zit? Neen, mijn gezicht staat zelfs deze keer
bezorgd. Want waarom duurt het zo lang – als dit voorgaande waar mag
zijn – voordat iemand zich aanmeld als vice-voorzitter? Al jaren zijn we naar
iemand op zoek voor deze functie, vaak hebben we er over geschreven of het
vermeld op de jaarlijkse ledenvergadering. En het is ook nog de functie in
het bestuur waar de minste werkzaamheden aan kleven.

Dus: Als u dit leest en denkt: “Ik mis toch regelmatig een stukje voldoening
en kan een aantal vrienden eigenlijk wel gebruiken” schroom dan niet en
meldt u dan aan als de nieuwe vice-voorzitter. Dat is ook beter voor de continuïteit
van onze vereniging. Ik ben benieuwd naar het aantal aanmeldingen,
maar ben al blij als één serieuze kandidaat zich laat horen.

HEBT U DAT NOU OOK …?

HEBT U DAT NOU OOK …?
De schijf van vijf ….
Ik schreef laatst dat ik wat in de war was. Ik ben er nu achter hoe dat kwam.
Ik luisterde teveel naar de radio en ik las te vaak de krant. Dan raak je pas
echt in de war. Neem nu onze voeding. Eerst lees je dat we allemaal worden
gedwongen om sprinkhanen en meelwormen te eten omdat het vlees te duur
betaald wordt. Te duur door milieumaatregelen, de onrendabele manier van
vlees kweken, de groei van de wereldbevolking en ga zo nog maar even door.
Ik ging me bijna zorgen maken, want ik ben een fervent vleeseter. Net op
tijd las ik dat meer dan 50 gram vlees per dag, week of jaar ( dat stond er
niet bij) schadelijk was. Bewerkt vlees? Is niet alle vlees bewerkt dan? Nou
ja, ik eet graag een mals stukje biefstuk. Hemeltje, rood vlees is ook niet
veilig! En dan de schijf van vijf. Vanaf mijn prille jeugd ben ik opgevoed
met deze schijf, soms aangepast door mijn ouders vanwege de financiën. Ik
ben er veel ouder mee geworden dan ik ooit had gedacht.Bijna wekelijks
lees je in de krant dat oudjes bestolen zijn van (bijna) al hun geld dat op de
betaalrekening stond. Ik voel mij inderdaad bestolen, omdat mijn pensioen
al jaren gelijk blijft en nog lang zal blijven omdat ze de regels veranderd
hebben, maar mijn kleiner wordende reservepotje staat natuurlijk niet op de
betaalrekening, maar op een andere bankrekening.
Kortom, door niet meer zoveel te lezen in de krant en door minder te luisteren
naar de radio, word ik misschien wat minder verward. Mocht ik toch
weer verward raken, waarschuw me dan. Ik schakel dan zo snel mogelijk
terug naar mijn biefstukje en de oude schijf van vijf.
MO

HEBT U DAT NOU OOK …?

HEBT U DAT NOU OOK …?

Kneuterige gezelligheid Recent ging ik met mijn vrouw voor een korte vakantie naar Portugal. Omdat we opzagen tegen het drukke Schiphol en de reis er naar toe, besloten we om via Rotterdam te gaan. De rit naar het vliegveld duurde ongeveer 5 minuten. Bij aankomst op Rotterdam- Den Haag Airport (hoe verzin je zo’n naam?) besloot de dame van het informatiepunt ons naar de balie te brengen, want er was toch niemand. Ze bracht ons bij de betreffende balie en zei dat die nog gesloten was. “Nee hoor”, zei de dame achter de balie, “Ik ben al open”. Ze hielp ons aan een geprinte instapkaart, verloste ons van de koffers en stuurde ons naar de koffie in de vertrekhal. Via de beveiliging kwamen we in de vertrekhal zelf, waar het akelig rustig was. Na de koffie en wat leeswerk, kwam de melding dat het vliegtuig vertraging had. Geleidelijk werd het drukker en bleken er die middag 4 vliegtuigen te vertrekken. De vertraging liep voor ons op tot 1 uur, maar toen konden we toch vertrekken. Via een controle, waar werd verteld of je vóór of achter in moest stappen, liepen we tussen afzetlinten door de regen en wind naar een van de twee trappen. Bij de terugreis uit Faro waaide het behoorlijk hard. We waren er zelfs 20 minuten voor de officiële aankomsttijd. Opnieuw moesten we tussen afzetlinten naar de aankomsthal lopen waar de koffers zouden aankomen. Dat bleek een ramp. Het lopende bandje was slechts aan één kant benaderbaar en de ruimte was niet berekend op het aantal mensen (ca 180). Via een gezamenlijke smalle gang voor dames en heren was een toegangsdeur naar de baby- en damesruimte en verderop 2 toiletten voor de heren, zodat er in de gang 2 files ontstonden. De koffers op het bandje kon je (als je geluk had) van korte afstand zien aankomen, omdat de wachtenden opeengepakt

HEBT U DAT NOU OOK …?

Zomer Bij het woord alleen al schieten de herinneringen door mijn hoofd. Het was ook in mijn jeugd wel eens huilen met de pet op wat het weer betreft, maar als kind merkte je dat haast niet. Je speelde buiten tot het donker werd en als het regende, schuilden we samen onder een luifel of afdak en bedachten kattenkwaad. Toen we ouder werden, trokken we er op warme dagen op uit om ergens in een sloot te leren zwemmen. Nu kan ik intens genieten van het zitten in de zon, (met petje omdat de isolatie ontbreekt) of achter het glas om naar de arme sloebers te kijken die zich op de fiets door de regen naar hun werk haasten. Ja, er zijn ook ouders die hun kind per auto naar school brengen, maar dat lijkt mij toch niet zo’n goed idee. Al wat ouder, fietsten we van Delft naar Ouddorp, waarbij je na de oversteek van het Haringvliet nog een heel eind moest, want die pont stak niet recht over. Mijn vader had via via een stalen keet gekocht, met een dak van golfplaten, waarin we dan wel zes weken verbleven. Vrijwel elke dag op het strand, vaak in zwembroek maar soms ook in regenkleding, want je moest naar buiten, het was vakantie. Nog weer ouder leerde ik daar een meisje kennen, die niets ophad met die “overlanders”, maar een aantal jaren later toch met me trouwde. Daar zit ik nu nog mee in de zon. Waar ik me overigens erg aan stoor, zijn die mensen die in koudere perioden in het voorjaar vol trots melden dat er volgende week woensdag kans is op een (eerste) zomerse dag. Optimisten zoals ik plannen dan een dag genieten. Die zomerse dag komt vaak niet op woensdag, of niet in het westen of helemaal niet, door een onverwachte storing. Dat is pas balen!

MO