Volleybaltoernooi bij De Meerbloem op Zaterdag 21-03-2015

Weer op pad, ditmaal om het 40-jarig bestaan van De Meerbloem in Zoetermeer mee te vieren.
Acht dappere_DSC2479n om 11.00 voor Sophia. De laatste update voor de tomtom geritseld, dus ook Anna paraat. Maar bij het eerste kruispunt topspanning: Anna zegt “sla rechts af”, de voorbank besluit: “we gaan naar links”. Gelukkig is Zoetermeer ruim doorsneden met snelwegen, hoe je er naar toe rijdt, je komt altijd keurig op tijd. En 10 minuten later hadden we onze eerste prijs, die voor best gekleed team, al te pakken: mooiste, meest complete en best verzorgde tenue, persoonlijk op maat aangereikt. (Met dank aan mevrouw Borsboom.)
Nadat Wim de van de organisatie ontvangen flesjes water voor tijdens en zeep voor na de strijd verdeeld had, gewezen had waar de dozen (gesponsorde) bananen en mandarijnen stonden, was het team klaar voor foto en warming up.
In de zaal 3 velden, 14 teams te overtreffen in twee ronden:
Eerst 3 poules met 5 teams (redelijk) willekeurig geselecteerd, daarna op basis van de stand 5 poules met 3 in hun poule op dezelfde plek geëindigde teams. Hoewel Ton constateerde dat het net 10 cm lager hing dan bij ons, zagen we zoveel lange figuren lopen dat we besloten ons in de eerste ronde op plaatsen 3, 4 en 5 te richten, maar uiteraard te vechten voor meer.
Coach Wim zette ieder op de meest effectieve positie en drukte op het hart: blijf de bal volgen en, belangrijk, hou binding met de bal!
De eerste match tegen Kennemerland (in schitterend geel) was het nog even aan elkaar wennen, maar we maakten schitterende punten, zowel echte afmakers als slim geplaatste balletjes. Ook zij stonden hun mannetje. In de laatste seconde maakten we onze 30ste treffer. Alleen, dat hadden zij ook net gedaan: gelijk, dus eerste punt was binnen.
In de volgende wedstrijd bleek dat we inderdaad al wat aan elkaar gewend waren, we liepen gelijk naar 9-2 en stonden steeds voor. Harde opslagen werden gepakt en vrijwel iedereen had een afmaker in huis. Helaas zakten we tegen het eind weg. Toen zij de 30ste maakten waren wij pas bij 24. Volslagen onnodig uit handen gegeven was de conclusie. In de derde troffen we een bekende toernooiwinnaar, sterk team. Toch lukte het ons mooie punten te scoren, zelfs tegen die lange mannen en zo dat hun chagrijnige spelverdeler steeds bij de scheids ging zeuren “dat wij in het net hingen”. Die gaf geen krimp. Zij speelden met een (grote) afmaker die steeds na de opslag snel doorschoof naar de spits, geroutineerd. Maar hun klappen aan het net werden door ons regelmatig beantwoord met een slim balletje in hun lege achterveld. Ondertussen sloegen ze wel z_DSC2492o hard dat Henk naar de koelkast moest om een blessure te behandelen. De verwachtte nederlaag bleef beperkt: 32-24 voor Zaanstreek. Ook de laatste tegenstander was een potentiële toernooiwinnaar. Tot ze ons tegenkwamen. Het was het thuisteam met veel goede spelers. Maar bij ons liep het prima en we hadden 7 afmakers. Waarbij alle denkbare combinaties: Rob-Ton-Ron/ Kees-Rob-Gerard/ Henk-Patrick-Ton/ Ron-Patrick-Kees/ Kees-Ron-Rob /etc. etc. voorkwamen en werden bekroond met een zwieper, klap of geplaatste bal. We kwamen met 11-4 voor en stapten trots met 29-21 van het veld!
Na het hergroeperen hadden we al 3 teams achter ons gelaten. In het vervolg leek ’t echter of we ons kruid verschoten hadden. Behoudens wat mooie reflexen, vooral als afweer op ballen die soms gevaarlijk op ons afkwamen, lukte weinig. Controle weg en te weinig beweging, het leek of we in een klap 10 jaar ouder geworden waren. Maar niet voor lang. We revancheerden ons in de laatste tegen Ede. Mooi gespeeld, soepel gemaakte punten en met weinig missers. Iedereen in zijn element, dus ook de coach/fotograaf: 37-18. Tevredenheid alom toen we daarna (dankzij het gratis en ruim voorradig Wella-schuim) fris gedoucht aan het bittergarnituur zaten. (Ondertussen werd in de finale poule genoot Zaanstreek verslagen door Oud Capri.)
Voor de statistici: in 90 minuten hebben we 162 maal gescoord, ongeveer iedere halve minuut. Het zegt mij eigenlijk weinig en tóch begrijp ik onze tevredenheid zo wat beter. De terugreis was routine.
Team: Patrick, Henk, Kees, Rob, Gerard, Ton en Ron,
Coach, begeleiding en foto’s: Wim
Verslag: Rob Boekraad