Volleybaltoernooien najaar 2015

Toernooi Hartenjagers

17 oktober 2015 Oostzaan, De Les

 

Exact 9 uur gingen de eerste signalen van de satelliet naar Sophia en even later vertrokken twee tom-tom aangestuurde  suv’s richting Oostzaan. Het was mistig en somber, prima weer om de hele dag binnen te zijn en iets leuks te doen.

10.00 aan de koffie in Oostzaan, 10.15 omgekleed en na de groepsfoto in ons schitterende tenue de ogen gericht op een sport juf voor uptempo rekken en strekken op dance-muziek. Om ons heen veel bekende gezichten.

De eerste tegenstander was Heart Beat Almere. Gelijk spannend, maar het liep prima. Vanaf het begin een voorsprong ook en het bleef gelijk op gaan. Vlak voor het eind kwam Almere toch onverwacht opzetten en zelfs voor,  23-21 voor wat later bleek de winnaar van onze poule te zijn. Wij keken elkaar verbaasd aan omdat we de wedstrijd in twee minuten uit handen hadden gegeven. Maar eerlijk is eerlijk, ze zijn nu eenmaal een erg goed team. Het handen schudden bevestigde  nog eens waarom, meer lengte, meer kracht. Onze uitgespeelde kansen werden geplaatst achterin gespeeld, die van hun met kracht over het net geslagen. Maar ons goede samenspel stemde tot tevredenheid. Wij waren vooral voor het spelplezier gekomen en dat kwam er gelijk uit.

Na Almere ontmoetten we Gendt, Purmerend, Oss, Alkmaar, Leiden en Gouda in verschillende poules. De indeling gebeurde volgens een nieuwe variant, maar voor ons maakte dat niet wezenlijk uit. Onze wedstrijden waren spannend en daar ging het om.

Ze verliepen eigenlijk allemaal soortgelijk, het verschil zat in nuances. We scoorden prachtige punten vanuit een goede opbouw, afgerond door een slimgeplaatst balletje, een onverwachte versnelling of een smash-achtige zwieper. We speelden lastige ballen hoog waardoor anderen tijd kregen toe te snellen. Ook blokken aan het net lukte soms. Dat stemde tot tevredenheid.  Maar we hielpen de tegenstander ook regelmatig zelf in het zadel door onhandigheid of stomme ballen. Zoals elkaar in verwarring brengen, vergeten terug het veld in te komen nog trots na een goede service, of simpelweg gebrek aan techniek en aan routine. En dat natuurlijk net als we weer lekker voor stonden. Maar ook dan kwam er altijd weer een loeiharde service onze kant op die we met een hoge boog onder controle brachten en in drieën handig weg tikten. Of een lange rally waarin we met goed samenspel en reflexen van geen wijken wilde weten. En als wij dan de winnende klap of intikker produceerden keken we elkaar tevreden aan. En als het na een lange rally niet lukte, na even diep zuchten, ook.

Voor 152 punten gebruikten we 105 minuten, per minuut  1,45 punt, onze tegenstrevers maakten er jammer genoeg 10 meer, maar niet van hogere kwaliteit. Vaak een close finish. We sloegen minder hard en waren ook gemiddeld iets kleiner, maar minstens zo leip. Toen het erop zat waren we dan ook zeer tevreden omdat we ons dapper geweerd hadden. De dik verdiende bitterballen stonden dan ook voor ons op tafel terwijl de stand werd opgemaakt, maar wij hadden geen illusies. In de finale stonden gebruikelijke teams:  Hartenjagers Zaanstreek won van Capri Rotterdam na verlenging. Wij zagen dat vanuit de kantine en genoten van de versnaperingen.

Team: Ton,  Ron, Peet, Henk, Rob, Henry en Gerard

Coach & Begeleiding: Wim

Verslag: Rob

ds1__DSC5079 (Large)  ds1__DSC5077 (Large)  ds1__DSC5072 (Large)  ds1__DSC5071 (Large)  ds1__DSC5065 (Large)  ds1__DSC5088 (Large)   ds1__DSC5084 (Large)   ds1__DSC5077 (Large)   ds1__DSC5072 (Large)   ds1__DSC5071 (Large)   ds1__DSC5056 (Large)   ds1__DSC5055 (Large)   ds1__DSC5053 (Large)   ds1__DSC5048 (Large)   ds1__DSC5047 (Large)

 

 

 

Volleybaltoernooi HTC Gouda en Omstreken

7 november 2015, de Revanche

 

Net terug uit Oostzaan van een gezellige, sportieve maar ook leerzame zaterdag stonden 7 november om 9.15 uur weer 8 liefhebbers klaar voor Sophia. Bekend ritueel: satelliet waarschuwen en op pad, bij de derde afslag vriendelijk: sla rechtsaf,  de Mitsubishi stuurt naar links. Voordeel was dat we op de heenweg een blik in de binnenstad van Gouda konden werpen terwijl we op de terugweg van de weilanden eromheen konden genieten.

Melden, koffie, omkleden en om 10.15 uur klaar voor de warming-up, dit keer door dezelfde mevrouw die ook de ontvangst deed. Naar later bleek hield zij ook (met een assistent) de standen bij, deed de aankondigingen en prijsuitreiking. Hulde voor deze duizendpoot.

15 Teams verdeeld over 3 poules, met daarna een vervolg met per poule de op 1, respect 2, 3, 4 en 5 geëindigden. Prijzen 3 bekers en 18 felbegeerde pakjes Goudse stroopwafels van sponsor ‘de Wafelwinkel van Markus’.

Half tien werd Haagse Bluf voor onze neus gezet. Gerenommeerd team met enkele stevige knapen erin. Het liep vanaf het begin goed. Handig samenspel, geconcentreerd blijven, de bal weg houden bij hun reuzen en met snelle reflexen reageren als er toch harde klappen door kwamen. Beide teams waren enigszins verbaasd toen bij het fluitsignaal 25-23 voor ons op het bord stond. Dik verdiend. Die lijn trokken we gelijk door. Phoenix Purmerend moest er met 36-16 aan geloven. Het ons onbekende Dio Ugchelen was ons vervolgens de baas, ondanks dat we zelfs een tijdje met 7 in het veld stonden. Lang waren we gelijkwaardig, maar zij zijn goede volleyers en bleken gelijkmatiger, terwijl wij af en toe slordig en niet op safe speelden. De vierde in de poule was de thuisploeg. Onze start was slecht, ongeconcentreerd, maar toen het ging lopen waren we heer en meester: 34-16.

Een prima resultaat in de eerste ronde, op doelsaldo bleken we tweede in de poule, eerste was Haagse Bluf (door ons wèl verslagen). Hierdoor zouden al 9 teams zeker achter ons eindigen. In het vervolg na de pauze dus met nummers 2 van poule B en C de stijd om plaats 4, 5 en 6. Eerste tegenstander bleek CardioSport Rijnmond. Sterk team, het leverde een mooie strijd op. Lange ralley’s met van hun kant harde klappen door ons beantwoord met slim geplaatste ballen. Ook aan het net stonden we ons mannetje. Doordat onze boog (nog) niet constant gespannen kan zijn werd het een nipte nederlaag. De laatste match was tegen Cardio Cracks. We weerden ons goed maar voor het eerst voelden we dat we niet echt een kans zouden hebben. Deels omdat wij af en toe een dip hebben en enkele vaardigheden missen, maar ook omdat zij een soepel spelend team zijn met meerdere sterke lange mensen waardoor de bal soms wel erg hard over het net kwam. We konden goed volgen en pakten mooie punten, maar bleven op afstand.

Eindresultaat een zesde plek èn een goed gevoel. Ook nu waren we zeer tevreden over de gezellige sportdag, extra was een onuitgesproken trots. Vandaag waren de inzinkingen niet doorslaggevend geweest, was de concentratie snel weer terug waardoor er minder overmoedige acties (missers) waren. Daarbij speelde de les van Oostzaan, maar ook het bij de les houden door onze playing coach een grote rol. Vandaag gold: wat we pakken konden hadden we ook, op het onmogelijke blijven we oefenen.

Voor de statistieken: in 90 minuten 152 punten voor en 133 tegen. In de finale won Oud Capri van OBHR.

Team: Gerard, Henk, Henry, Ronald, Ton, Rob, Patrick

Begeleiding en coach: Wim

Verslag: Rob

gouda15 (17) gouda15 (16) gouda15 (15) gouda15 (14) gouda15 (13) gouda15 (12) gouda15 (11) gouda15 (10) gouda15 (9) gouda15 (8) gouda15 (7) gouda15 (6) gouda15 (5) gouda15 (3) gouda15 (2) gouda15 (1)

Toernooi bij Cardio Sport Rijnmond (9 mei 2015)

Op deze niet met zon overgoten dag zijn wij met vier auto’s vertrokken richting het Rijnmond spektakel.

Daar aangekomen zijn _DSC2541we verwelkomt met koffie en een Schiedamse lekkernij (nee, geen jenever). De warming up begon om 10 uur en zo stonden er zo ongeveer 125 mannen en vrouwen met armen en benen te zwaaien, onder leiding van een soort Olga Commandeur en werd de muziek van het leek wel een langspeelplaat afgewerkt.

HTC Delft bestond uit de spelers Kees van Zuijlen, Henri van Oort, Gerard Vrolijk, Ton van der Velden, Piet Bezemer, Ronald Westdorp en speler/coach Ton Knipping, die ook de opstelling maakte. Algehele leiding in handen van Wim Borsboom.

Door het technische praatje van Ton K stonden alle neuzen dezelfde kant op met als kreet “plezier voorop, dan komende punten ook” zo zijn we aan de wedstrijden begonnen.

Na wedstrijden tegen de Meerbloem uit Zoetermeer – die we nipt verloren – , Hart Vooruit uit Vleuten – die we overtuigd met twee punten verschil wonnen – en Heartbeat uit Almere – een wat ruimer verlies en Oud Capri uit Rotterdam – die ook onze meerdere bleek, werden we 4e in de poule en speelden we vervolgens in de kruisfinale tegen de andere nummers 4.

Haertbeat Almere 2 was onze eerste in deze kruisfinale. Na een hevige strijd, die gelijk opging sloegen we vlak voor de toeter de gelijkmaker binnen. De tweede tegenstander in de kruisfinale Hartslagen uit Alkmaar pakten we met 57-27.

Na al deze overwinningen, gelijke spelen en nederlagen zijn wij op dit toernooi als 10e geëindigd.

Er zit progressie in deze ploeg al gaat het stapje voor stapje. Als extra vermelding van deze dag een bedankje richting Cardio Sport Rijnmond die dit toernooi voor de eerste keer hebben georganiseerd. Goed en sportief!

HTC Delft heeft het heeeeeeel erg naar de zin gehad.

 

AV

Volleybaltoernooi bij De Meerbloem op Zaterdag 21-03-2015

Weer op pad, ditmaal om het 40-jarig bestaan van De Meerbloem in Zoetermeer mee te vieren.
Acht dappere_DSC2479n om 11.00 voor Sophia. De laatste update voor de tomtom geritseld, dus ook Anna paraat. Maar bij het eerste kruispunt topspanning: Anna zegt “sla rechts af”, de voorbank besluit: “we gaan naar links”. Gelukkig is Zoetermeer ruim doorsneden met snelwegen, hoe je er naar toe rijdt, je komt altijd keurig op tijd. En 10 minuten later hadden we onze eerste prijs, die voor best gekleed team, al te pakken: mooiste, meest complete en best verzorgde tenue, persoonlijk op maat aangereikt. (Met dank aan mevrouw Borsboom.)
Nadat Wim de van de organisatie ontvangen flesjes water voor tijdens en zeep voor na de strijd verdeeld had, gewezen had waar de dozen (gesponsorde) bananen en mandarijnen stonden, was het team klaar voor foto en warming up.
In de zaal 3 velden, 14 teams te overtreffen in twee ronden:
Eerst 3 poules met 5 teams (redelijk) willekeurig geselecteerd, daarna op basis van de stand 5 poules met 3 in hun poule op dezelfde plek geëindigde teams. Hoewel Ton constateerde dat het net 10 cm lager hing dan bij ons, zagen we zoveel lange figuren lopen dat we besloten ons in de eerste ronde op plaatsen 3, 4 en 5 te richten, maar uiteraard te vechten voor meer.
Coach Wim zette ieder op de meest effectieve positie en drukte op het hart: blijf de bal volgen en, belangrijk, hou binding met de bal!
De eerste match tegen Kennemerland (in schitterend geel) was het nog even aan elkaar wennen, maar we maakten schitterende punten, zowel echte afmakers als slim geplaatste balletjes. Ook zij stonden hun mannetje. In de laatste seconde maakten we onze 30ste treffer. Alleen, dat hadden zij ook net gedaan: gelijk, dus eerste punt was binnen.
In de volgende wedstrijd bleek dat we inderdaad al wat aan elkaar gewend waren, we liepen gelijk naar 9-2 en stonden steeds voor. Harde opslagen werden gepakt en vrijwel iedereen had een afmaker in huis. Helaas zakten we tegen het eind weg. Toen zij de 30ste maakten waren wij pas bij 24. Volslagen onnodig uit handen gegeven was de conclusie. In de derde troffen we een bekende toernooiwinnaar, sterk team. Toch lukte het ons mooie punten te scoren, zelfs tegen die lange mannen en zo dat hun chagrijnige spelverdeler steeds bij de scheids ging zeuren “dat wij in het net hingen”. Die gaf geen krimp. Zij speelden met een (grote) afmaker die steeds na de opslag snel doorschoof naar de spits, geroutineerd. Maar hun klappen aan het net werden door ons regelmatig beantwoord met een slim balletje in hun lege achterveld. Ondertussen sloegen ze wel z_DSC2492o hard dat Henk naar de koelkast moest om een blessure te behandelen. De verwachtte nederlaag bleef beperkt: 32-24 voor Zaanstreek. Ook de laatste tegenstander was een potentiële toernooiwinnaar. Tot ze ons tegenkwamen. Het was het thuisteam met veel goede spelers. Maar bij ons liep het prima en we hadden 7 afmakers. Waarbij alle denkbare combinaties: Rob-Ton-Ron/ Kees-Rob-Gerard/ Henk-Patrick-Ton/ Ron-Patrick-Kees/ Kees-Ron-Rob /etc. etc. voorkwamen en werden bekroond met een zwieper, klap of geplaatste bal. We kwamen met 11-4 voor en stapten trots met 29-21 van het veld!
Na het hergroeperen hadden we al 3 teams achter ons gelaten. In het vervolg leek ’t echter of we ons kruid verschoten hadden. Behoudens wat mooie reflexen, vooral als afweer op ballen die soms gevaarlijk op ons afkwamen, lukte weinig. Controle weg en te weinig beweging, het leek of we in een klap 10 jaar ouder geworden waren. Maar niet voor lang. We revancheerden ons in de laatste tegen Ede. Mooi gespeeld, soepel gemaakte punten en met weinig missers. Iedereen in zijn element, dus ook de coach/fotograaf: 37-18. Tevredenheid alom toen we daarna (dankzij het gratis en ruim voorradig Wella-schuim) fris gedoucht aan het bittergarnituur zaten. (Ondertussen werd in de finale poule genoot Zaanstreek verslagen door Oud Capri.)
Voor de statistici: in 90 minuten hebben we 162 maal gescoord, ongeveer iedere halve minuut. Het zegt mij eigenlijk weinig en tóch begrijp ik onze tevredenheid zo wat beter. De terugreis was routine.
Team: Patrick, Henk, Kees, Rob, Gerard, Ton en Ron,
Coach, begeleiding en foto’s: Wim
Verslag: Rob Boekraad

Toernooi 6 april 2013

balspel

Volleybal-Toernooi De Meerbloem Zoetermeer, 6 april 2013

Om 11.00 precies stapten 8 liefhebbers in de twee ruime middenklassers voor het toernooi van de Meerbloem. Al bij het verlaten van de poort werd de raad van Eva direct in de wind geslagen en de avontuurlijke route genomen: langs Pijnakker met veel rotondes en een pittig stukje Rokkeveen. We waren ruim op tijd, kon ook niet anders met die snelheid.

Rustig omkleden en met wat ruilen om de maten optimaal te krijgen zaten de door mevrouw Bosboom fris gewassen tenues weer perfect. De prijs voor het best geklede team hadden we al binnen. Hoewel Wim het Haga veilig was uitgekomen mocht hij toch niet spelen, hij verzorgde de coaching en public relations. Of het kwam doordat we met een verjongde selectie aantraden of dat het voorjaar er aankwam, we voelden dat het een goede middag zou worden.

In de hal drie spelvelden, op het oog leken ze net iets breder dan het onze, of was dat de spanning? De 12 teams waren verdeeld in 2 poules van 6 waardoor of de ene poule speelde of de andere. Na 5 wedstrijden zou de stand per poule opgemaakt worden. Daaruit vloeiden voor iedereen kruisfinales voort en daaruit tot slot de laatste wedstrijdreeks om de uiteindelijke rangorde, dus ook de winnaar te bepalen. Per wedstrijd 15 minuten en dus nooit twee direct na elkaar. Een prima opzet. Maar natuurlijk eerst de warming-up op muziek.

De eerste tegenstander was HTG Leiden eo. Het liep gelijk prima. Hadden snel een voorsprong en wonnen met 30-24. Rob had bij de opslag moeite met de maten van het veld, maar de anderen serveerden sterk. Het samenspel liep goed en we maakten allerlei  soorten punten: van goede opslag tot slim geplaatste bal en af en toe een masselreflex. Ook verdedigend waren we sterk, met aan de basis de goede techniek van René en Patrick. Daarna troffen we Rijnmond 2. Het liep weer goed maar onze voorsprong was steeds niet zo heel groot en tegen het einde haalden ze ons in: 18-21 voor hun. We waren teleurgesteld dat het goede (samen)spel niet beloond werd en we tegen het eind toch wat wegzakten. Het was niet nodig geweest, dus het zou niet weer… maar we moesten ook erkennen dat zij goede volleyballers zijn die regelmatig een toernooi winnen. De derde partij was tegen RIS, een onbekende. En weer startten we prima, met verschillende sterke opslagseries, sterk verdedigen, ballen in drieën en goed afgemaakt. Kees pakte een opslag in een ongelofelijke duik waardoor de anderen geen fout meer dùrfden maken: 20-30 voor ons. Vervolgens stond Hartenjagers Zaanstreek voor onze neus. Kenden we als verliezend finalist van hun eigen toernooi dus een sterke tegenstander. Maar wij zaten in een flow (en hadden naast Wim ook Gerrit, Wim 2 en Nico als supporter.) Ondanks ons goede spel keken we toch vaak tegen een achterstand aan. Van sommige harde klappen hadden we echt niet terug en we hadden er ook best graag een of twee van die lange lummels bij willen hebben. Maar door stug geconcentreerd te blijven, onze techniek èn reflexen te benutten slopen we tegen het eind dichterbij. Ik zag kippenvel op hun armen maar we kwamen 1 punt te kort: 23-24. Hadden we een minuut extra gehad, hadden we ze in de pan gehakt dat zei onze trots en onze teleurstelling. De laatste poulewedstrijd was tegen Hart Nodig een onbekende. Onze sterke startopstelling betaalde zich direct uit: sterk serveren van René, Piet en Patrick, terwijl Kees, met de punt naar voren achter de aanval spelend een hele serie klappen van de tegenstander onschadelijk maakte, die vervolgens door de anderen, ieder op hun manier, natuurlijk in drieën, over het net gewerkt werden. Het gevolg: we liepen 8 punten uit en toen we wat dreigden in te zakken was de scheids zo verstandig om het einde te fluiten. 26-23 voor ons. Het gevoel dat we niet zomaar een team verslagen hadden bleek later, we hadden een finalist verslagen.

De voorronde zat er op en de eersten begonnen te vragen: komt er nog een wedstrijd??

En inderdaad. We werden (op doelsaldo) derde in de poule. De kruisfinale ging tegen Rijnmond 1. Familie van Rijnmond 2, die we al kenden, echte volleyers.

Het werd een mooie spannende strijd. De eerste fase was voor ons, met sterk spel door allemaal. Ron bleef als altijd de maten van het achterveld verkennen, Gerard de hoogte van het net. We scoorden 5 smashes en liepen 8 punten uit. Maar ook zij speelden sterk, smashten makkelijker dan wij en ze liepen langzaam in. De laatste 6 punten stonden we om beurten voor. Coach Wim had het niet meer. In het eindsignaal viel het winnende punt, voor hun: 23-24. Daardoor speelden wij de laatste om de 7de  plek (en niet om de 5de). De vraag “We zijn nu toch wel klaar??“ moest dus met nee worden beantwoord”. Weer was Rijnmond 2 de tegenstander, een oude bekende. Toen we in onze sterke basisopstelling klaar stonden en ik door het net omhoog keek schoten gelijk “Gullivers Reizen” door mijn hoofd. Netjes gezegd: hun midvoor was behoorlijk groot. Maar wij bleken een goed team. Rob begon met drie rake smashes, mogelijk gemaakt door een mooie opbouw vanuit de sterke verdediging. De tegenstander weerde zich ook goed, maar toen ook René en Patrick smashes plaatsten was er geen houden aan. De overmaat aan lengte van Rijnmond 2 werd door slim aanvallen en goed serveren (weer een serie van 5 door Piet en Ron), geneutraliseerd en na een spannend begin liepen we steeds verder weg. Revanche voor ons met 31-16. Er was enig ongeloof bij het horen dat we nu echt naar huis mochten, maar het zat er op.

In de finale werd Hart Nodig verslagen door Hartenjagers Zaanstreek met 29-19, maar wij gingen aan de cola met bitterballen.

Er heerst tevredenheid over ons spel, fanatiek maar voor de lol. Het leverde spannende wedstrijden op waarbij we het niet van onze lengte maar van de onverzettelijkheid moesten hebben. Het resultaat mocht er zijn. Het grootste compliment kwam uit de mond van non-playing captain Wim: Het was zo spannend dat hij zich geen moment verveeld had, (hij vergat soms zelfs te fotograferen). De avontuurlijke rotonde race als  terugtocht kwam daar als toetje nog bovenop.

 

Team: Gerard, Kees, Patrick, Piet, René, Ron, Rob,

Coach&kleding Wim,

6 april 2013 Verslag: Rob

 

Volleybal-Toernooi Hartenjagers Zaanstad 18 oktober 2014 Oostzaan

Volleybal-Toernooi Hartenjagers Zaanstad 18 oktober 2014 Oostzaan

 toernooi2Het was alweer anderhalf jaar geleden dat Harttrimclub Delft eo zich met anderen gemeten had. Reden om de uit Zaanstad toegeworpen handschoen op te pakken. Na wat puzzelen lukte het coach Wim een enthousiast, vrijwel nieuw team bijeen te brengen.  Zaterdagmorgen, even na negen, stapten die acht in twee Suv’s, richting noorden. Eva, de sprekende pop in de Mitsubishi wilde, ook nadat ze door Ronald opnieuw op het goede spoor gezet was, halsstarrig liever naar Rotterdam, waarschijnlijk naar Baarle Hertog. Gelukkig is Wim thuis op de Europese wegen waardoor we toch gelijk voor de sporthal stonden.

Eerste wedstrijd bleek om 11.00 uur, een snelle koffie voor het omkleden leek ons verstandiger dan het rekken en strekken op muziek. De tenues waren weer met zorg gewassen (mevr. Borsboom dank) en werden door Wim op de goede lengte, breedte en omvang uitgedeeld. Omkleden en in het gelid voor de teamfoto.

In de zaal 4 velden en 15 teams verdeeld over 3 poules, A,B en C. In de eerste ronde dus 4 tegenstanders, steeds in 18 minuten te overwinnen.  Na die wedstrijden een herschikking op basis van de stand (rangorde), waarbij de teams bij elkaar gezet zouden worden die in de poules op dezelfde pek stonden. Dus de 1ste van A, en B en C in een nieuwe poule en zo verder. In die 5 poules voor ieder 2 wedstrijden waarna met de daaruit opgemaakte stand de algemene einduitslag  bepaald werd.

toernooi1

De eerste tegenstander was Hart Vooruit Vleuten. Dat viel niet tegen. Ron startte met  5 snoeiharde serves. Aan het net lieten Ton vd V met twee goed naar de grond gezwiepte ballen en Ton K door twee slimme schuin opzij getikte ballen zien wat de bedoeling was. Het leek of we al direct helemaal aan elkaar gewend waren: winst met 41-18.

Toen stond Meerbloem Zoetermeer voor onze neus. Dat viel een beetje tegen. De harde opslag die zij bijna allemaal beheersten speelde ons parten, vooral Rob v D kreeg het flink voor de kiezen. Veel punten maakten we door onverwachte reflexen. En als we in drieën speelden, was het of niet geraffineerd genoeg of hun achterveld was alert: 33-17. (Geen schande, zij zouden later tweede van het toernooi worden.)

Het was tijd voor Hart Nodig Apeldoorn. In de pauze werd de opstelling bijgesteld. Techniek, overzicht en beweeglijkheid werden slimmer gemixt en het liep gelijk goed. Het achterveld met Ton K en Ron ving de ballen mooi op, Rob B kon Ronald twee keer achterelkaar in stelling brengen en die knalde de bal tegen de grond. Punten in drieën, zoals we zo graag willen. Veel mooie lange rally’s, spannend en enerverend, …maar tegen het einde bleek dat zij nipt wonnen.

De volgende was tegen Oud Capri Rotterdam. En weer startten we goed. Zowel punten in drieën met Ton K aan de basis, maar ook punten door vechtvolley, doorzetten met reflexen die ook de tegenstander verrasten. Henri leek op springveren te staan bij een bal die hij eerst blokte, vervolgens zelf in het spel hielt, de direct volgende setup smashte, en de teruggespeelde bal effectief blokte. Kortom we speelden een prima partij en scoorden goed. Jammer genoeg gaven we de wedstrijd tegen het einde toch uit handen.

We hadden lol in ons sterke spel, maar ook het idee dat we de laatste twee onnodig hadden verloren. Dit omdat we lang in de rally’s meegingen, al was het maar omdat we ook op navelhoogte aangespeelde ballen vaak goed over het net kregen.

Terwijl we buiten tevreden in het zonnetje zaten rekende de jury alles door. We bleken nr. 4 in onze poule. Alle 5 geplaatsten hadden we al achter ons gelaten! Nog twee wedstrijden te gaan tegen de andere nummers 4.

Eerst tegen Hartslagen Alkmaar. Coach Wim haalde nog eens alles uit de kast om ons aan te moedigen. Hij had gezien dat we soms perplex stonden en gaf aan vooral “de bal te volgen”. Het werkte. We hadden het betere van het spel, stonden steeds voor en ondanks (weer) een mindere finish was deze voor ons: 30-28.

Ook de laatste tegen OBHR Gendt liep het goed. Het ging gelijk op, mooie ballen in drieën, waarbij we, steeds de gaten in hun achterveld bleven zoeken. Maar ook punten op inzet, misperen die in een reflex toch over het net geketst werden, en dan stonden ze aan de andere kant ineens aan de grond genageld. Wat ze aan de andere kant van het net jammer genoeg wel hadden was een paar mensen die iets beter, vooral harder, serveerden. Of was het de vermoeidheid? Bij iedereen begonnen onverwachte reddingen dito missers af te wisselen. Twee jaar eerder hadden we hun verslagen maar dit keer haalden ze ons tegen het einde in. Weer hadden we het gevoel dat we onnodig punten hadden laten liggen. We bleken tweede in onze poule.

Aan het plezier deed het niets af. Uiteindelijk waren we zeer tevreden en de bitterballen waren dik verdiend. We hadden er een flinke middag sporten op zitten en ons met spirit en spelplezier dapper geweerd tegen teams met, eerlijk is eerlijk, altijd wel van iets meer: kracht, ervaring, techniek, lengte…
toernooi4Spelers: Ron Valkenburg, Ton Knipping, Ronald Westdorp, Ton vd Velden, Henri v Oort, Rob v Dongen, Rob Boekraad,

Coach en foto: Wim Borsboom

Oostzaan, 18 oktober 2014, Verslag Rob Boekraad

 

Archief