Afscheid Marissa en Thirza

Tijdens de BBQ 2017 werd nog even stil gestaan bij het afscheid van Marissa
en Thirza. Marissa en Thirza zijn ruim 7 jaar geleden begonnen om koffie te
schenken voor de leden van 15.00 tot 19.00 uur.
De meeste van de recente leden weten nog niet hoe het allemaal is
begonnen, daarom zal ik het kort uitleggen.
Ruim 33 jaar geleden kreeg mijn vader, Chris Kortekaas zijn eerste hartinfarct.
Net zoals de meeste van jullie kwam hij na het ziekenhuis in het
revalidatiecentrum terecht, en na de revalidatie bij de Hart Trimclub Delft.
De toenmalige voorzitter Han Penning, nee geen familie, nam toen nog de
moeite om bij alle nieuwe leden thuis op de koffie te komen, zo kwam hij
ook bij ons. Op dat moment werd er nog koffie door een van de leden klaargezet
en moesten de leden zelf de koffie inschenken. Dit wilde het toenmalig
10
bestuur veranderen en werd er aan de leden gevraagd of ze soms nog een
dochter hadden die ’s avonds koffie voor de leden wilde zetten en inschenken.
De koffie zou fl 0.25 kosten en deze opbrengst werd de vrijwilligersvergoeding
voor degene die achter de bar stond. Voor de middag hadden ze al
een vrijwilliger gevonden in de persoon van Jan Kraan, een toenmalig lid.
Toen Han Penning bij ons op visite was, kwam dit onderwerp ter sprake, en
aangezien mijn vader altijd zei: “dat doet mijn dochter wel”, ben ik vanaf
januari 1986, als 16 jarige, als vrijwilligster bij de Hart Trimclub begonnen.
Zoals gezegd loste ik Jan Kraan af, die ik ondertussen ook kende van BEC,
waar hij jarenlang heeft gevoetbald en ik in die tijd voetbalde. Dit hebben
we tot 1998 samen volgehouden, tot ome Jan Kraan stierf. Hierna nam Joop
Snelders, ook een lid, de middagploeg over totdat ook hij stierf ( is dit vrijwilligerswerk
wel goed voor mijn gezondheid? …..hahaha).
Na de periode van Joop Snelders, heeft Maarten den Os het een tijdje
gedaan, totdat hij niet meer kon sporten en besloot om alleen nog maar bij
de MTT te gaan sporten. Ondertussen had mijn oudste dochter,

Marissa de leeftijd van 14 bereikt en vroeg ik aan het bestuur of zij, samen met haar
nichtje Thirza misschien niet ’s middags koffie konden zetten. Het bestuur
vond dit oké, maar er moest wel een oudere persoon bij staan. Deze persoon
werd de bij jullie wel bekende Dries Huisman. De meiden verdienden een
zakcentje, namelijk de € 0.25 voor de koffie, en ze konden hun huiswerk
maken, wat ik ook deed toen ik 31 jaar geleden begon. Ze vulden elkaar
goed aan, als de een niet kon, kwam de ander, maar meestal waren ze er
gezellig met z’n tweeën, en werden ze ’s middags een vertrouwd gezicht.
Helaas nu is de tijd gekomen dat Marissa stage moet lopen voor 40
uur per week en Thirza geslaagd is voor het HBO en dus een volledige
baan gaat zoeken en beiden niet meer beschikbaar zijn op de gezellige
donderdagmiddag.
Mijn vraag is dus nu aan de leden van de Hart Trimclub of jullie misschien
iemand kennen, een kleindochter/ zoon die op donderdagmiddag van 15.00
tot 18.30/19.00 uur koffie wil schenken. De beloning is € 0,25 per kopje
koffie/ thee, met eventuele fooi . Je krijgt er zoveel waardering, gezelligheid
en mensenkennis van de leden voor terug. Indien er meerdere aanmeldingen
komen, kunnen we natuurlijk ook een schema maken, zodat je niet elke
week hoeft te komen.
Jullie kunnen je aanmelden bij mij,
Toos

Groep 7: Een gezellig groepje!

Hoe gezellig het is om bij de Harttrimclub te sporten bewijst groep 7, een van de twee zwemgroepen die we hebben.
Iedere week kom je elkaar tegen in het zwembad en tijdens de koffie in het bedrijfsrestaurant.
Maar ….. samen uit eten – eens per jaar – is voor deze groep minstens zo’n groot genot!

8 september 2015
Bewegen is de hoofdzaak bij de Harttrimclub, maar als het gezellig is gaat dat nog beter. Groep 7 is zo’n gezellige groep. Niet van die drukdoeners – het is een zwemgroep dus mogen ze zich niet al teveel inspannen – maar dat is geen reden om het elkaar naar de zin te maken.

Iedereen komt graag iedere donderdag naar het revalidatiecentrum van Sophia en zet zijn of haar beste beentje voor. Daarna koffie drinken in het restaurant maakt de avond compleet.

Kijk naar de foto’s (met dank aan Bram Schipper) 2015-09-03 19.13.38 (2) 2015-09-03 19.14.05 (2) 2015-09-03 19.19.33 (2) 2015-09-03 19.30.55 2015-09-03 19.31.39 2015-09-03 19.31.49 2015-09-03 19.57.45 2015-09-03 20.05.13 2015-09-03 20.06.09en zie hoe iedereen het naar de zin heeft.

Volleybaltoernooien najaar 2015

Toernooi Hartenjagers

17 oktober 2015 Oostzaan, De Les

 

Exact 9 uur gingen de eerste signalen van de satelliet naar Sophia en even later vertrokken twee tom-tom aangestuurde  suv’s richting Oostzaan. Het was mistig en somber, prima weer om de hele dag binnen te zijn en iets leuks te doen.

10.00 aan de koffie in Oostzaan, 10.15 omgekleed en na de groepsfoto in ons schitterende tenue de ogen gericht op een sport juf voor uptempo rekken en strekken op dance-muziek. Om ons heen veel bekende gezichten.

De eerste tegenstander was Heart Beat Almere. Gelijk spannend, maar het liep prima. Vanaf het begin een voorsprong ook en het bleef gelijk op gaan. Vlak voor het eind kwam Almere toch onverwacht opzetten en zelfs voor,  23-21 voor wat later bleek de winnaar van onze poule te zijn. Wij keken elkaar verbaasd aan omdat we de wedstrijd in twee minuten uit handen hadden gegeven. Maar eerlijk is eerlijk, ze zijn nu eenmaal een erg goed team. Het handen schudden bevestigde  nog eens waarom, meer lengte, meer kracht. Onze uitgespeelde kansen werden geplaatst achterin gespeeld, die van hun met kracht over het net geslagen. Maar ons goede samenspel stemde tot tevredenheid. Wij waren vooral voor het spelplezier gekomen en dat kwam er gelijk uit.

Na Almere ontmoetten we Gendt, Purmerend, Oss, Alkmaar, Leiden en Gouda in verschillende poules. De indeling gebeurde volgens een nieuwe variant, maar voor ons maakte dat niet wezenlijk uit. Onze wedstrijden waren spannend en daar ging het om.

Ze verliepen eigenlijk allemaal soortgelijk, het verschil zat in nuances. We scoorden prachtige punten vanuit een goede opbouw, afgerond door een slimgeplaatst balletje, een onverwachte versnelling of een smash-achtige zwieper. We speelden lastige ballen hoog waardoor anderen tijd kregen toe te snellen. Ook blokken aan het net lukte soms. Dat stemde tot tevredenheid.  Maar we hielpen de tegenstander ook regelmatig zelf in het zadel door onhandigheid of stomme ballen. Zoals elkaar in verwarring brengen, vergeten terug het veld in te komen nog trots na een goede service, of simpelweg gebrek aan techniek en aan routine. En dat natuurlijk net als we weer lekker voor stonden. Maar ook dan kwam er altijd weer een loeiharde service onze kant op die we met een hoge boog onder controle brachten en in drieën handig weg tikten. Of een lange rally waarin we met goed samenspel en reflexen van geen wijken wilde weten. En als wij dan de winnende klap of intikker produceerden keken we elkaar tevreden aan. En als het na een lange rally niet lukte, na even diep zuchten, ook.

Voor 152 punten gebruikten we 105 minuten, per minuut  1,45 punt, onze tegenstrevers maakten er jammer genoeg 10 meer, maar niet van hogere kwaliteit. Vaak een close finish. We sloegen minder hard en waren ook gemiddeld iets kleiner, maar minstens zo leip. Toen het erop zat waren we dan ook zeer tevreden omdat we ons dapper geweerd hadden. De dik verdiende bitterballen stonden dan ook voor ons op tafel terwijl de stand werd opgemaakt, maar wij hadden geen illusies. In de finale stonden gebruikelijke teams:  Hartenjagers Zaanstreek won van Capri Rotterdam na verlenging. Wij zagen dat vanuit de kantine en genoten van de versnaperingen.

Team: Ton,  Ron, Peet, Henk, Rob, Henry en Gerard

Coach & Begeleiding: Wim

Verslag: Rob

 

 

 

Volleybaltoernooi HTC Gouda en Omstreken

7 november 2015, de Revanche

 

Net terug uit Oostzaan van een gezellige, sportieve maar ook leerzame zaterdag stonden 7 november om 9.15 uur weer 8 liefhebbers klaar voor Sophia. Bekend ritueel: satelliet waarschuwen en op pad, bij de derde afslag vriendelijk: sla rechtsaf,  de Mitsubishi stuurt naar links. Voordeel was dat we op de heenweg een blik in de binnenstad van Gouda konden werpen terwijl we op de terugweg van de weilanden eromheen konden genieten.

Melden, koffie, omkleden en om 10.15 uur klaar voor de warming-up, dit keer door dezelfde mevrouw die ook de ontvangst deed. Naar later bleek hield zij ook (met een assistent) de standen bij, deed de aankondigingen en prijsuitreiking. Hulde voor deze duizendpoot.

15 Teams verdeeld over 3 poules, met daarna een vervolg met per poule de op 1, respect 2, 3, 4 en 5 geëindigden. Prijzen 3 bekers en 18 felbegeerde pakjes Goudse stroopwafels van sponsor ‘de Wafelwinkel van Markus’.

Half tien werd Haagse Bluf voor onze neus gezet. Gerenommeerd team met enkele stevige knapen erin. Het liep vanaf het begin goed. Handig samenspel, geconcentreerd blijven, de bal weg houden bij hun reuzen en met snelle reflexen reageren als er toch harde klappen door kwamen. Beide teams waren enigszins verbaasd toen bij het fluitsignaal 25-23 voor ons op het bord stond. Dik verdiend. Die lijn trokken we gelijk door. Phoenix Purmerend moest er met 36-16 aan geloven. Het ons onbekende Dio Ugchelen was ons vervolgens de baas, ondanks dat we zelfs een tijdje met 7 in het veld stonden. Lang waren we gelijkwaardig, maar zij zijn goede volleyers en bleken gelijkmatiger, terwijl wij af en toe slordig en niet op safe speelden. De vierde in de poule was de thuisploeg. Onze start was slecht, ongeconcentreerd, maar toen het ging lopen waren we heer en meester: 34-16.

Een prima resultaat in de eerste ronde, op doelsaldo bleken we tweede in de poule, eerste was Haagse Bluf (door ons wèl verslagen). Hierdoor zouden al 9 teams zeker achter ons eindigen. In het vervolg na de pauze dus met nummers 2 van poule B en C de stijd om plaats 4, 5 en 6. Eerste tegenstander bleek CardioSport Rijnmond. Sterk team, het leverde een mooie strijd op. Lange ralley’s met van hun kant harde klappen door ons beantwoord met slim geplaatste ballen. Ook aan het net stonden we ons mannetje. Doordat onze boog (nog) niet constant gespannen kan zijn werd het een nipte nederlaag. De laatste match was tegen Cardio Cracks. We weerden ons goed maar voor het eerst voelden we dat we niet echt een kans zouden hebben. Deels omdat wij af en toe een dip hebben en enkele vaardigheden missen, maar ook omdat zij een soepel spelend team zijn met meerdere sterke lange mensen waardoor de bal soms wel erg hard over het net kwam. We konden goed volgen en pakten mooie punten, maar bleven op afstand.

Eindresultaat een zesde plek èn een goed gevoel. Ook nu waren we zeer tevreden over de gezellige sportdag, extra was een onuitgesproken trots. Vandaag waren de inzinkingen niet doorslaggevend geweest, was de concentratie snel weer terug waardoor er minder overmoedige acties (missers) waren. Daarbij speelde de les van Oostzaan, maar ook het bij de les houden door onze playing coach een grote rol. Vandaag gold: wat we pakken konden hadden we ook, op het onmogelijke blijven we oefenen.

Voor de statistieken: in 90 minuten 152 punten voor en 133 tegen. In de finale won Oud Capri van OBHR.

Team: Gerard, Henk, Henry, Ronald, Ton, Rob, Patrick

Begeleiding en coach: Wim

Verslag: Rob

Toernooi bij Cardio Sport Rijnmond (9 mei 2015)

Op deze niet met zon overgoten dag zijn wij met vier auto’s vertrokken richting het Rijnmond spektakel.

Daar aangekomen zijn _DSC2541we verwelkomt met koffie en een Schiedamse lekkernij (nee, geen jenever). De warming up begon om 10 uur en zo stonden er zo ongeveer 125 mannen en vrouwen met armen en benen te zwaaien, onder leiding van een soort Olga Commandeur en werd de muziek van het leek wel een langspeelplaat afgewerkt.

HTC Delft bestond uit de spelers Kees van Zuijlen, Henri van Oort, Gerard Vrolijk, Ton van der Velden, Piet Bezemer, Ronald Westdorp en speler/coach Ton Knipping, die ook de opstelling maakte. Algehele leiding in handen van Wim Borsboom.

Door het technische praatje van Ton K stonden alle neuzen dezelfde kant op met als kreet “plezier voorop, dan komende punten ook” zo zijn we aan de wedstrijden begonnen.

Na wedstrijden tegen de Meerbloem uit Zoetermeer – die we nipt verloren – , Hart Vooruit uit Vleuten – die we overtuigd met twee punten verschil wonnen – en Heartbeat uit Almere – een wat ruimer verlies en Oud Capri uit Rotterdam – die ook onze meerdere bleek, werden we 4e in de poule en speelden we vervolgens in de kruisfinale tegen de andere nummers 4.

Haertbeat Almere 2 was onze eerste in deze kruisfinale. Na een hevige strijd, die gelijk opging sloegen we vlak voor de toeter de gelijkmaker binnen. De tweede tegenstander in de kruisfinale Hartslagen uit Alkmaar pakten we met 57-27.

Na al deze overwinningen, gelijke spelen en nederlagen zijn wij op dit toernooi als 10e geëindigd.

Er zit progressie in deze ploeg al gaat het stapje voor stapje. Als extra vermelding van deze dag een bedankje richting Cardio Sport Rijnmond die dit toernooi voor de eerste keer hebben georganiseerd. Goed en sportief!

HTC Delft heeft het heeeeeeel erg naar de zin gehad.

 

AV

Volleybaltoernooi bij De Meerbloem op Zaterdag 21-03-2015

Weer op pad, ditmaal om het 40-jarig bestaan van De Meerbloem in Zoetermeer mee te vieren.
Acht dappere_DSC2479n om 11.00 voor Sophia. De laatste update voor de tomtom geritseld, dus ook Anna paraat. Maar bij het eerste kruispunt topspanning: Anna zegt “sla rechts af”, de voorbank besluit: “we gaan naar links”. Gelukkig is Zoetermeer ruim doorsneden met snelwegen, hoe je er naar toe rijdt, je komt altijd keurig op tijd. En 10 minuten later hadden we onze eerste prijs, die voor best gekleed team, al te pakken: mooiste, meest complete en best verzorgde tenue, persoonlijk op maat aangereikt. (Met dank aan mevrouw Borsboom.)
Nadat Wim de van de organisatie ontvangen flesjes water voor tijdens en zeep voor na de strijd verdeeld had, gewezen had waar de dozen (gesponsorde) bananen en mandarijnen stonden, was het team klaar voor foto en warming up.
In de zaal 3 velden, 14 teams te overtreffen in twee ronden:
Eerst 3 poules met 5 teams (redelijk) willekeurig geselecteerd, daarna op basis van de stand 5 poules met 3 in hun poule op dezelfde plek geëindigde teams. Hoewel Ton constateerde dat het net 10 cm lager hing dan bij ons, zagen we zoveel lange figuren lopen dat we besloten ons in de eerste ronde op plaatsen 3, 4 en 5 te richten, maar uiteraard te vechten voor meer.
Coach Wim zette ieder op de meest effectieve positie en drukte op het hart: blijf de bal volgen en, belangrijk, hou binding met de bal!
De eerste match tegen Kennemerland (in schitterend geel) was het nog even aan elkaar wennen, maar we maakten schitterende punten, zowel echte afmakers als slim geplaatste balletjes. Ook zij stonden hun mannetje. In de laatste seconde maakten we onze 30ste treffer. Alleen, dat hadden zij ook net gedaan: gelijk, dus eerste punt was binnen.
In de volgende wedstrijd bleek dat we inderdaad al wat aan elkaar gewend waren, we liepen gelijk naar 9-2 en stonden steeds voor. Harde opslagen werden gepakt en vrijwel iedereen had een afmaker in huis. Helaas zakten we tegen het eind weg. Toen zij de 30ste maakten waren wij pas bij 24. Volslagen onnodig uit handen gegeven was de conclusie. In de derde troffen we een bekende toernooiwinnaar, sterk team. Toch lukte het ons mooie punten te scoren, zelfs tegen die lange mannen en zo dat hun chagrijnige spelverdeler steeds bij de scheids ging zeuren “dat wij in het net hingen”. Die gaf geen krimp. Zij speelden met een (grote) afmaker die steeds na de opslag snel doorschoof naar de spits, geroutineerd. Maar hun klappen aan het net werden door ons regelmatig beantwoord met een slim balletje in hun lege achterveld. Ondertussen sloegen ze wel z_DSC2492o hard dat Henk naar de koelkast moest om een blessure te behandelen. De verwachtte nederlaag bleef beperkt: 32-24 voor Zaanstreek. Ook de laatste tegenstander was een potentiële toernooiwinnaar. Tot ze ons tegenkwamen. Het was het thuisteam met veel goede spelers. Maar bij ons liep het prima en we hadden 7 afmakers. Waarbij alle denkbare combinaties: Rob-Ton-Ron/ Kees-Rob-Gerard/ Henk-Patrick-Ton/ Ron-Patrick-Kees/ Kees-Ron-Rob /etc. etc. voorkwamen en werden bekroond met een zwieper, klap of geplaatste bal. We kwamen met 11-4 voor en stapten trots met 29-21 van het veld!
Na het hergroeperen hadden we al 3 teams achter ons gelaten. In het vervolg leek ’t echter of we ons kruid verschoten hadden. Behoudens wat mooie reflexen, vooral als afweer op ballen die soms gevaarlijk op ons afkwamen, lukte weinig. Controle weg en te weinig beweging, het leek of we in een klap 10 jaar ouder geworden waren. Maar niet voor lang. We revancheerden ons in de laatste tegen Ede. Mooi gespeeld, soepel gemaakte punten en met weinig missers. Iedereen in zijn element, dus ook de coach/fotograaf: 37-18. Tevredenheid alom toen we daarna (dankzij het gratis en ruim voorradig Wella-schuim) fris gedoucht aan het bittergarnituur zaten. (Ondertussen werd in de finale poule genoot Zaanstreek verslagen door Oud Capri.)
Voor de statistici: in 90 minuten hebben we 162 maal gescoord, ongeveer iedere halve minuut. Het zegt mij eigenlijk weinig en tóch begrijp ik onze tevredenheid zo wat beter. De terugreis was routine.
Team: Patrick, Henk, Kees, Rob, Gerard, Ton en Ron,
Coach, begeleiding en foto’s: Wim
Verslag: Rob Boekraad